← Yazılara dön

Felsefe

Sevmek Neden Cesaret İster?

Yazar: Selen Atay · · 5 dk okuma

Sevmek cesaret ister çünkü içinde insana acıyı da yaşamı da o hissettirir çünkü.

Sevmek Neden Cesaret İster?

Sevgili okuyucu,

Sondan başlayayım. Sevmek cesaret ister çünkü içinde insana acıyı da yaşamı da o hissettirir çünkü. İnsan yaşamak ister, ama sevmek istemez. İnsan hissetmek ister, ama sevgiye sırtını döner. Ya da temkinli sevmek gibi öğrenilmiş literatürler üzerinden tüketmek ister sevgiyi. Ama sorun şu, taşıdığınız sevgiyi kandıramazsınız, sizin gerçek sandığınız gerçekliğinizden çok daha çekirdekteki gerçeği yaşar çünkü sevgi. Bu yüzden giderler, gideriz, reddederiz, reddediliriz, üzülürüz, kederleniriz, umutsuzluk hissederiz, hüzünleniriz. Çünkü bizi yaşamda tutan şeyler bize hissettiren şeylerdir. Bize hissettiren şeyler de, bizi yaşayan insan yapar. Çünkü yaşamın kendi içinde her renk vardır. Hissetmek de böyledir, her zaman güvende ya da ait hissedemeyebiliriz, her zaman huzur içinde olamayız, bazen de üzülür, kederleniriz. Bunu şuradan görebilirsiniz. Neden birini kaybettiğimizde yas’a gireriz? Çünkü her güzel şeyin bir bedeli vardır. Sevginin bir bedeli vardır. Bu bedel, ödendiği sürece yaşadığımızı hissederiz. Siz hiç 4 mevsimi yaşamış ama hiç bu mevsimlerin değişimlerini izlememiş birini gördünüz mü? 4 mevsime neden 4 denildiğini, kışın insanı nasıl üşütüp, yazın bu kadar ter döktürdüğünü, sonbaharda solucan ve mantarların çok gördüğünü ama yazın daha fazla begonvillerin zakkumların olduğunu gözlemledi mi bu kişi? Mevsimler gibi, bitkiler gibi kendimize de bakabiliriz. Dış alem bir yana kendi iç alemimiz de vardır. Mevsimlerin de bedelleri vardır, yağmurlu gün ile sıcak güneşli gün bir midir? Bir değildir. Güvende hissettiğiniz bir günle, güvensiz, huzursuz hissettiğiniz gün bir midir? O da bir değildi. Peki, insan neden yağmurdan kaçar neden huzursuz hisle el ele yürümekten kaçar? Çünkü acı çekmek istemez. Acıyı hissetmek istemez. Ama insan ömrünün bir yerinde şunu anlar, kişi nereye giderse gitsin, kimle olursa olsun, ne kadar uzaklaşırsa, uzağa giderse gitsin, yaşamın kendisinden kaçamaz. Belki koşullardan kaçar ama hayatın bir köşesinde yine yaşamı bulur, yaşam onu bulur çünkü. Hayat karışır bize. En hüzünlü hissettiğim günde, kafamı çevirip denizin parlaklığını gördüğümü hatırlıyorum. Sonra demiştim kendime, ben de yaşamak istiyorum diye. Yani, Hayat bize karışır.

Bu yüzden sevmeye değer şeyleri kaybetmek istemez insan. Her gün kaybetme olasılığını ve savunmasız hissetme olasılığı avucunda tutmasına rağmen başını dik tutar ve ben buna varım der. Sevgiye yüzünü çevirmemiş insan, cesurdur. Yüzünü çevirirse de bunu isteyerek yapmıştır. Çünkü arkasını döndüğünde yine sevginin içinde ve dünyada var olduğunu görecektir.

Yaşamın kendisi, sevgiden oluşur sevgili okuyucu. Bu da son müjde. Korkmayınız. Biraz soğuğu üşütür, yağmuru çamura bulandırabilir, sıcağı yakabilir ama hepsi sizi bir insan yapar. Yaşayan. İnsan.

Emperyalist düzen, tüketim çağı, mükemmellik beklentisi(algısı), estetik güzellemeleri, günübirlik hazlar, biriktirme ve çoğaltma hırsı.. bu çağda insan oluşumuzu unutmak su gibi, ekmek gibi gidiyor. Hatırlamak için bahçenize tekrardan kazmanızı vurmanız gerekiyor evet. Ama vurduğunuz kazma toprağa girecektir, dikkatlice bakın toprağa, orası besinlerin, köklerin oluştuğu ve yaşadığı yerdir, sağlamdır. Korkmayın sevgili okuyucu, cesur olun. Kazmayı vuracaksanız biraz endişeliyseniz, üzerinizi sağlam giyinin, biraz korunursunuz belki. Ama toprağın altını da görelim artık. Dünyadaki tüm yüzeyselliklere inat derine inin. İnerken cesaretiniz, sizi yaratan Yaratıcı’nın; merhameti kendi üzerine yazması, merhametin kaynağı, ve merhametli oluşu olduğu olsun.

Bir bakın evrende bir düzensizlik görüyor musunuz? Yer ve gök, doğa, evren, gezegenler, tüm bunların işleyişi muntazamdır, muhteşem ve kusursuz bir düzen vardır. Yaprakları inceleyin, yıldızlar, evrenin fizik yasalarını, denizin içini, hayvanların gözlerini..

“Gökleri yedi tabaka halinde yaratan O'dur. Rahman'ın yaratmasında bir düzensizlik göremezsin. Bak bakalım, işleyiş yasalarında bir uygunsuzluk görebilecek misin?” (67:3)

“Sonra, tekrar tekrar bir daha bak! Gözlerin, bitkin ve aradığını bulamamış bir halde sana geri döner.” (67:4)

Bu düzeni evrenin oluşumundan beri bozan, ölçüde ve tartıda hilelik yapan yine insandır.

O yüzden dürüst olursak, sevgiyi tekrardan fark edebilirsek, onu verebiliriz de.

Çünkü bu dünyayı evet bozan insandır dedik ama düşünsenize, tüm bunların farkında olan bir insan hem kendi hem de dış dünya için, kolektif için nasıl bir sevgi yaşatacaktır.

Yaşatın sevginizi, uyutmayın sevgili okuyucu..

Tüm yazıları gör